Автор: Agnieszka przez chwilę milczała.
Potem westchnęła.
— Naprawdę potrafisz wszystko obrócić przeciwko mnie.
Teresa pokręciła głową.
— Nie.
— Ja po prostu zaczęłam słuchać dokładnie tego, co mówisz.
— Powiedziałaś, że w moim wieku wstyd myśleć o sobie.
— To było okropne.
Córka odwróciła wzrok.
— Chodziło mi o rozsądek.
— Nie.
— Gdyby chodziło o rozsądek, zapytałabyś, czy mnie na to stać.
— Stać mnie.
— Nie mam długów.
— Nikomu niczego nie zabrałam.
— Kupiłam coś za własne oszczędności.
Agnieszka skrzyżowała ręce.
— Ale przecież mogłaś wykorzystać te pieniądze lepiej.
Teresa uśmiechnęła się smutno.
— Lepiej dla kogo?
Córka zamilkła.
— Właśnie.
— „Lepiej” znaczyło dla ciebie.
— Remont.
— Meble.
— Wasze potrzeby.
— Ale kiedy coś daje radość mnie, nagle staje się głupotą.
Agnieszka usiadła.
— Nie mówię, że nie możesz nic sobie kupić.
— Tylko po co aż tak drogie rzeczy?
Teresa odpowiedziała spokojnie.
— Bo chciałam.
— To naprawdę wystarczający powód.
Córka pokręciła głową.
— W twoim wieku?
Teresa spojrzała na nią uważnie.
— Znowu.
— Co znowu?
— Znowu mój wiek ma być argumentem, żebym przestała chcieć.
Agnieszka nic nie odpowiedziała.
Teresa mówiła dalej.
— Mam prawie siedemdziesiąt lat.
— I nadal lubię ładne rzeczy.
— Nadal chcę podróżować.
— Nadal chcę dobrze wyglądać.
— Nadal chcę jeść w restauracji.
— Nadal chcę coś sobie kupić bez tłumaczenia się własnemu dziecku.
Agnieszka spuściła wzrok.
— Nie wiedziałam, że tak to odbierasz.
— A jak miałam?
— Usłyszałam, że powinnam się wstydzić, bo nie wydaję wszystkiego na innych.
— Jakby mój czas na życie już się skończył.
Córka zaczęła mówić ciszej.
— Po prostu martwię się, żebyś miała zabezpieczenie.
Teresa skinęła głową.
— To możesz zapytać, czy mam.
— Nie mówić mi, że wstyd myśleć o sobie.
— To nie troska.
— To próba zawstydzenia.
Agnieszka przetarła twarz dłonią.
— Dobrze.
— Przepraszam.
Teresa patrzyła na nią spokojnie.
— Za co?
— Za to, że powiedziałam o wieku.
— I za to, że od razu pomyślałam, ile można było zrobić za te pieniądze u nas.
Teresa skinęła głową.
— Dziękuję.
Po chwili Agnieszka zapytała:
— Naprawdę tak bardzo ci się podoba?
Teresa spojrzała na torebkę.
Po raz pierwszy tego dnia się uśmiechnęła.
— Bardzo.
Córka westchnęła.
— To dobrze.
Teresa spojrzała na nią.
— Widzisz?
— To też jest możliwe.
— Możesz cieszyć się czymś razem ze mną, nawet jeśli nic z tego nie dostajesz.
Agnieszka zaczerwieniła się.
Ale nie zaprzeczyła.
Kilka dni później zadzwoniła do matki.
Nie po pieniądze.
Nie z kolejną prośbą.
— Mamo?
— Tak?
— Jak się sprawdza ta torebka?
Teresa roześmiała się.
— Świetnie.
— I wiesz co?
— Co?
— Wcale mi nie wstyd.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
Potem Agnieszka też się zaśmiała.
I może właśnie od tego zaczęła się ich najważniejsza zmiana.
Od prostego odkrycia, że starsza kobieta nie przestaje być człowiekiem z własnymi pragnieniami tylko dlatego, że jej dzieci zdążyły już ułożyć sobie plan na jej pieniądze.
