Автор: Marek milczał przez kilka sekund.
Potem prychnął.
— Nie przekręcaj moich słów.
Katarzyna odpowiedziała spokojnie.
— Nie muszę.
— Powiedziałeś jasno, czego chcesz.
— Mam oddać ci swoją część, żebyś mógł utrzymać rodzinę.
— Tak.
— Bo to jest odpowiedzialność.
— Twoja odpowiedzialność.
Marek zmarszczył brwi.
— Co?
— Powiedziałam, że to twoja odpowiedzialność.
— Ty założyłeś rodzinę.
— Ty masz dzieci.
— Ty decydujesz, jak żyjecie.
— Dlaczego więc ja mam oddawać majątek, żeby finansować te decyzje?
Marek zacisnął szczękę.
— Bo jesteśmy rodziną.
Katarzyna uśmiechnęła się gorzko.
— Zawsze to słyszę wtedy, kiedy ktoś czegoś ode mnie potrzebuje.
Matka poruszyła się niespokojnie.
— Nie kłóćcie się.
Katarzyna spojrzała na nią.
— Mamo, ja się nie kłócę.
— Ja pierwszy raz pytam.
— Dlaczego Marek zasługuje na większą część tylko dlatego, że jest mężczyzną?
Matka spuściła wzrok.
— Kiedyś tak się myślało.
— Kiedyś.
— Ale mamy dzisiaj.
Marek uderzył dłonią w oparcie krzesła.
— To nie jest kwestia płci.
Katarzyna natychmiast odpowiedziała:
— Sam przed chwilą powiedziałeś, że jestem zobowiązana, bo ty jesteś mężczyzną.
— Bo mam rodzinę!
— A ja mam życie.
Marek zamilkł.
Katarzyna poczuła, że po raz pierwszy przestała tłumaczyć własne istnienie.
— Mam plany.
— Mam wydatki.
— Mam przyszłość.
— Mam prawo do bezpieczeństwa.
— To, że nie mam dzieci, nie oznacza, że można wyjąć moją część i przekazać ją tobie.
Marek westchnął.
— Tobie i tak zostanie dużo.
— To nie ma znaczenia.
— Gdybym miała miliony, nadal nie byłbyś właścicielem mojjej części.
Marek przewrócił oczami.
— Zawsze byłaś taka.
— Jaka?
— Samolubna.
Katarzyna prawie się roześmiała.
— Samolubna, bo nie chcę oddać połowy spadku?
— Bo nie rozumiesz, że dzieci są najważniejsze.
— Twoje dzieci.
— Dla ciebie.
— Nie mogą być automatycznie ważniejsze od mojego życia dla mnie.
Matka podniosła głowę.
— Marek, ona ma trochę racji.
Brat spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Mamo?
— Nie możesz oczekiwać, że odda ci swoją część tylko dlatego, że masz dzieci.
— A kto ma myśleć o przyszłości tej rodziny?
Katarzyna odpowiedziała:
— Ty.
— To twoja rodzina.
Marek wstał.
— Czyli mam wszystko sam ciągnąć?
— Jak większość dorosłych ludzi.
To zdanie go zabolało.
— Łatwo ci mówić.
— Nie.
— Po prostu pierwszy raz nie pozwalam, żeby twoje problemy automatycznie stawały się moimi.
Marek chodził po pokoju.
— Rodzice chcieli, żeby majątek został w rodzinie.
— Ja też jestem rodziną.
— Ale ty nie masz komu tego zostawić.
Katarzyna spojrzała na niego spokojnie.
— A jeśli nie mam, to co?
— Mogę mieszkać w tym domu.
— Mogę sprzedać swoją część.
— Mogę ją komuś podarować.
— Mogę przeznaczyć pieniądze na siebie.
— To nadal moja decyzja.
Marek zacisnął usta.
— Czyli nic mi nie oddasz?
— Nie.
— Ani części?
— Nie dlatego, że jesteś mężczyzną.
— Nie dlatego, że masz dzieci.
— Nie dlatego, że twoim zdaniem moje życie jest mniej ważne.
W pokoju zapadła cisza.
Matka otarła oczy.
— Kasiu, przepraszam.
Katarzyna spojrzała na nią.
— Za co?
— Za to, że od razu pomyślałam o dzieciach Marka.
— A nie o tobie.
Katarzyna poczuła ucisk w gardle.
Marek usiadł.
Pierwszy raz wyglądał nie na pewnego siebie, tylko na zawstydzonego.
— Ja naprawdę nie uważałem, że jestem bezczelny.
Katarzyna skinęła głową.
— Wiem.
— I chyba właśnie to było najgorsze.
Marek spuścił wzrok.
Katarzyna wstała.
— Twoja rodzina zasługuje na bezpieczeństwo.
— Ale nie za cenę mojego bezpieczeństwa.
— Jeśli chcesz ją utrzymać, zrób to.
— Tylko nie wystawiaj rachunku mnie.
Tym razem brat nie odpowiedział.
Bo po raz pierwszy jego „obowiązek” przestał brzmieć jak argument.
Zaczął brzmieć jak próba przerzucenia odpowiedzialności na kogoś, kto nigdy się na nią nie zgodził.
