Автор: Krystyna patrzyła na Annę z wyraźnym oburzeniem.
— Co to ma znaczyć?
Anna odpowiedziała spokojnie.
— To znaczy, że nie będę więcej utrzymywać dorosłych ludzi.
Piotr od razu się odezwał.
— Nikt nie mówił o utrzymywaniu.
Anna spojrzała na niego.
— Naprawdę?
— Twoja matka właśnie powiedziała, że mam regularnie dawać Kasi pieniądze.
— Bo ma dzieci.
— A ja mam mniej potrzeb, bo dzieci nie mam.
Piotr skrzywił się.
— Nie łap mamy za słowa.
Anna prawie się roześmiała.
— Właśnie przez lata nie łapałam nikogo za słowa.
— Dlatego jesteśmy teraz tutaj.
Krystyna uderzyła dłonią w stół.
— Kasia naprawdę ma ciężko.
Anna skinęła głową.
— Wierzę.
— Ale to nadal jej dorosłe życie.
— Jej budżet.
— Jej decyzje.
— Jej odpowiedzialność.
Krystyna prychnęła.
— Łatwo ci mówić.
— Ty nie masz dzieci.
Anna poczuła ukłucie, ale tym razem nie spuściła wzroku.
— Tak.
— Nie mam.
— I nie będę już pozwalać, żeby używano tego przeciwko mnie.
Piotr poruszył się niespokojnie.
— Anka, proszę.
— Nie róbmy z tego wielkiej wojny.
Anna odwróciła się do niego.
— Wojna zaczęła się dużo wcześniej.
— Tylko ja przez lata udawałam, że jej nie widzę.
Piotr zamilkł.
Anna zaczęła liczyć na palcach.
— Kiedy Kasia nie miała na czynsz, zapłaciłam.
— Kiedy potrzebowała pieniędzy na samochód, pomogłam.
— Kiedy dzieci potrzebowały nowych rzeczy do szkoły, dołożyłam się.
— Kiedy zabrakło na wakacje, znowu pomogłam.
— I ani razu nie powiedziałam, że mi się należy wdzięczność.
Krystyna od razu odpowiedziała:
— Bo rodzina sobie pomaga.
Anna spojrzała na nią spokojnie.
— Pomaga.
— Ale pomoc jest dobrowolna.
— Jeśli zaczyna się od „musisz”, to już nie jest pomoc.
W pokoju zapadła cisza.
Piotr spuścił wzrok.
Krystyna jednak nie zamierzała odpuszczać.
— Kasia przynajmniej coś po sobie zostawi.
Anna zamarła.
— Co?
Teściowa natychmiast próbowała się wycofać.
— Wiesz, o co mi chodzi.
— Nie.
— Powiedz dokładnie.
Krystyna milczała.
Anna odpowiedziała za nią.
— Ma dzieci, więc według pani jej życie jest bardziej wartościowe.
— A ja nie mam dzieci, więc moje pieniądze można przekierować tam, gdzie „bardziej się przydadzą”.
— Nie powiedziałam tego w ten sposób.
— Ale dokładnie to pani powiedziała.
Piotr przetarł twarz dłonią.
— Mamo, wystarczy.
Krystyna spojrzała na niego zaskoczona.
— Co?
— Wystarczy.
— To zaszło za daleko.
Anna odwróciła się do męża.
— Teraz?
Piotr spojrzał na nią.
— Wiem.
— Powinienem był zareagować wcześniej.
— Dużo wcześniej.
— Wiem.
Krystyna westchnęła.
— Czyli teraz wszyscy przeciwko mnie?
Anna pokręciła głową.
— Nie.
— Po prostu pierwszy raz nikt nie zamierza robić tego, czego pani chce.
Teściowa zacisnęła usta.
— A co z Kasią?
— Co mam jej powiedzieć?
Anna odpowiedziała bez wahania.
— Prawdę.
— Że musi ułożyć własny budżet.
— Że jeśli będę chciała jej kiedyś pomóc, zrobię to z własnej woli.
— Ale nie będzie już żadnych stałych przelewów.
Piotr uniósł głowę.
— Stałych?
Anna spojrzała na niego.
— Tak.
— Od roku przelewałam jej pieniądze co miesiąc.
Piotr pobladł.
— Co miesiąc?
— Tak.
— Bo twoja matka za każdym razem mówiła, że Kasia „jeszcze tylko chwilę potrzebuje wsparcia”.
Krystyna odwróciła wzrok.
Piotr spojrzał na matkę.
— Mamo?
— Przecież pomagała dobrowolnie.
Anna pokręciła głową.
— Na początku.
— Potem zaczęłam czuć, że nie mam prawa odmówić.
Piotr długo milczał.
— Ile to było razem?
Anna podała kwotę.
Piotr pobladł jeszcze bardziej.
Krystyna również przestała wyglądać pewnie.
— To niemożliwe — powiedział Piotr.
— Możliwe.
— I właśnie dlatego od dziś wszystko się zmienia.
Krystyna zaczęła mówić o dzieciach Kasi.
O rodzinie.
O obowiązku.
O tym, że Anna „ma serce”.
Anna słuchała spokojnie.
A kiedy teściowa skończyła, odpowiedziała tylko:
— Moje serce nie jest kontem bankowym.
Krystyna wstała.
— Po tylu latach tak się od nas odwracasz?
Anna spojrzała na nią.
— Nie odwracam się.
— Po prostu przestaję być użyteczna na zamówienie.
Teściowa wzięła torebkę.
Przy drzwiach powiedziała:
— Kasia będzie załamana.
Anna skinęła głową.
— Może być.
— Dorośli ludzie czasem muszą zmienić plany.
Krystyna wyszła.
Piotr został z żoną.
Przez chwilę siedzieli w ciszy.
— Przepraszam — powiedział w końcu.
Anna spojrzała na niego.
— Za co?
— Za „nie obrażaj się”.
Anna zamknęła oczy.
— To było najgorsze.
— Wiem.
— Nie.
— Dopiero zaczynasz rozumieć.
Piotr spuścił głowę.
— Co mogę zrobić?
Anna odpowiedziała spokojnie.
— Następnym razem, kiedy ktoś będzie mierzył moją wartość tym, czy mam dzieci i ile daję pieniędzy, nie każ mi się nie obrażać.
— Zareaguj.
Piotr skinął głową.
— Zareaguję.
Anna nie wiedziała jeszcze, czy mu wierzy.
Ale wiedziała coś innego.
Jej cierpliwość naprawdę się skończyła.
I po raz pierwszy nie czuła z tego powodu winy.
