Автор: Marta odłożyła telefon.
— Co dokładnie masz na myśli?
Paweł westchnął.
— No wiesz.
— Wspólny budżet.
— Jak dawniej.
Marta uniosła brwi.
— Dlaczego?
Paweł zrobił niezadowoloną minę.
— Bo tak było wygodniej.
— Dla kogo?
Zamilkł.
Marta czekała.
— Dla nas obojga — powiedział w końcu.
— Naprawdę?
— Tak.
— To dlaczego po miesiącu tylko ty chcesz wrócić?
Paweł zacisnął szczękę.
— Nie rób z tego konkursu.
— Nie robię.
— Pytam.
Paweł oparł się o krzesło.
— Wszystko kosztuje więcej, niż myślałem.
Marta skinęła głową.
— Wiem.
— Jedzenie.
— Chemia.
— Paliwo.
— Te wszystkie drobiazgi.
— Wiem.
— Nie wiedziałem, że tyle na to idzie.
— Wiem.
Paweł spojrzał na nią z irytacją.
— Możesz przestać mówić „wiem”?
Marta uśmiechnęła się lekko.
— Mogę.
— Tylko że naprawdę wiedziałam.
— Bo płaciłam.
Paweł zamilkł.
Marta wstała.
— Pamiętasz, jak mówiłeś, że utrzymujesz ten dom?
— Pamiętam.
— A pamiętasz, ile razy robiłeś pełne zakupy?
Paweł zmarszczył brwi.
— Nie wiem.
— Właśnie.
— A środki do prania?
— Papier?
— Kawa?
— Płyn do naczyń?
— Tabletki do zmywarki?
— Rzeczy do łazienki?
— Jedzenie do pracy?
Paweł milczał.
— To wszystko kupowałam ja.
— I nigdy ci tego nie wypominałam.
— Bo myślałam, że jesteśmy zespołem.
Paweł spuścił wzrok.
— Może faktycznie tego nie widziałem.
— Nie tylko nie widziałeś.
— Uważałeś, że tego nie ma.
Marta usiadła naprzeciwko.
— Ale pieniądze to tylko połowa problemu.
Paweł spojrzał na nią.
— Co jeszcze?
Marta zaśmiała się krótko.
— Właśnie.
— Lodówka sama się nie zapełnia.
— Pranie samo się nie robi.
— Łazienka sama się nie sprząta.
— Rachunki same się nie pamiętają.
— Prezenty dla twojej rodziny same się nie kupują.
— Obiady same się nie planują.
Paweł skrzyżował ręce.
— Ja też coś robiłem.
— Oczywiście.
— Ale twoje rzeczy były dla ciebie pracą.
— Moje były tłem.
Paweł nic nie odpowiedział.
Marta mówiła dalej:
— Kiedy ogłosiłeś osobny budżet, myślałeś tylko o pieniądzach.
— Nie zauważyłeś, że razem z pieniędzmi odciąłeś się też od całej pracy, którą robiłam za nas dwoje.
Paweł potarł twarz.
— Dobra.
— Rozumiem.
— Naprawdę?
— Tak.
— Ten miesiąc był koszmarny.
Marta uniosła brwi.
— Dla mnie nie.
Paweł zamarł.
— Co?
— Dla mnie było spokojniej.
— Kupowałam mniej.
— Sprzątałam mniej.
— Nie pilnowałam twoich rzeczy.
— Nie pamiętałam za ciebie.
— Nie ratowałam cię pod koniec miesiąca.
Paweł patrzył na nią bez słowa.
— I pierwszy raz zobaczyłam, ile energii oddawałam na coś, co ty uważałeś za oczywiste.
Paweł opuścił wzrok.
— Czyli nie chcesz wrócić?
— Nie do starego układu.
— A do jakiego?
— Do uczciwego.
— Co to znaczy?
— Wspólne konto na wspólne wydatki.
— Jasny podział.
— I obowiązki też po połowie.
Paweł skrzywił się.
— Aż tak?
Marta spojrzała na niego.
— Właśnie teraz odpowiedziałeś sobie sam.
— Chcesz wrócić do „jak dawniej”, bo dawniej było ci wygodnie.
— Nie dlatego, że było sprawiedliwie.
Paweł zaczerwienił się.
— Nie miałem tego na myśli.
— Wiem.
— I właśnie dlatego trzeba to zmienić.
Przez kolejne tygodnie testowali nowy układ.
Wspólne rachunki opłacali ze wspólnego konta.
Zakupy robili na zmianę.
Obowiązki też.
Paweł pierwszy raz sam pilnował środków do prania.
Sam pamiętał o rachunkach.
Sam planował część posiłków.
Sam kupował prezenty dla swojej rodziny.
Po miesiącu powiedział:
— Teraz rozumiem.
Marta spojrzała na niego.
— Co?
— Że wcześniej żyłem trochę na gotowym.
Marta nie powiedziała „a nie mówiłam”.
Nie potrzebowała.
Wystarczyło, że powiedział to sam.
Bo osobny budżet nie pokazał Marcie, ile kosztuje życie bez mężczyzny.
Pokazał Pawłowi, ile kosztuje życie bez cudzych pieniędzy, cudzej pamięci i cudzej pracy.
A jego dawne:
„Zobaczymy, jak będziesz śpiewać beze mnie”
wróciło do niego szybciej, niż przypuszczał.
Tylko że tym razem prosił już nie z wyższością.
Prosił cicho.
O powrót do świata, który wcześniej brał za pewnik.
