Автор: Weronika przez chwilę wyglądała, jakby nie rozumiała, co właśnie usłyszała.
— Jak to oddajesz mieszkanie właścicielowi?
— Kończy mi się umowa.
— I nic nam nie powiedziałaś?
Magdalena uniosła brwi.
— A miałam?
— No przecież często tu jesteśmy!
— Jesteście gośćmi.
To słowo wyraźnie ją zabolało.
— Gośćmi?
— Tak.
Krzysztof spojrzał na żonę.
— Weronika, spokojnie.
— Nie, poczekaj. Czyli ona od miesiąca planuje wyprowadzkę, a nam nic nie mówi?
Magdalena odpowiedziała spokojnie:
— Wy od miesiąca planujecie urządzać moje mieszkanie i też mnie o nic nie pytacie.
Zapadła cisza.
Weronika odwróciła wzrok.
— Chciałam tylko, żeby dziecku było wygodnie.
— Rozumiem.
— To dlaczego robisz z tego problem?
— Bo wygoda twojego dziecka nie daje ci prawa do decydowania o moim salonie.
Krzysztof westchnął.
— To gdzie się przeprowadzasz?
— Do mniejszego mieszkania.
— Mniejszego? — zdziwiła się Weronika.
— Tak.
— Przecież tu masz dwa pokoje i duży salon.
— Właśnie dlatego nie potrzebuję już tyle miejsca.
Weronika spojrzała na nią z wyraźnym niezadowoleniem.
— To gdzie my będziemy przyjeżdżać?
Magdalena aż się zaśmiała.
— Do mnie. Jeśli was zaproszę.
— No bardzo śmieszne.
— Nie żartuję.
Krzysztof spojrzał na Weronikę.
— Ona ma rację.
— Serio?
— Trochę przesadziliśmy.
— My?
— Ty mówiłaś już nawet o łóżeczku.
Weronika skrzyżowała ręce.
— Bo ktoś musi myśleć do przodu.
Magdalena pokręciła głową.
— Myślenie do przodu jest świetne. Dopóki nie planuje się cudzej przestrzeni.
Weronika zamilkła.
Po chwili zapytała:
— A sofa?
Magdalena spojrzała na nią.
— Co sofa?
— Zabierasz ją?
— Tak.
— Do nowego mieszkania?
— Tak.
— Przecież mówiłaś, że będzie mniejsze.
— I nadal chcę tę sofę.
To zdanie zabrzmiało banalnie, ale właśnie o to chodziło.
Nie o sofę.
O prawo do decydowania.
Krzysztof usiadł na krześle.
— Kiedy się wyprowadzasz?
— W piątek kończę.
— Czyli już prawie wszystko przeniosłaś?
— Prawie.
Weronika dopiero teraz rozejrzała się uważniej.
Kilka półek rzeczywiście było pustych.
Zniknęły książki.
Nie było części dekoracji.
Nawet roślina przy oknie stała już gdzie indziej.
— Ja naprawdę tego nie zauważyłam — powiedziała cicho.
Magdalena spojrzała na nią.
— Bo bardziej patrzyłaś na to, co chcesz tu wstawić, niż na to, co ja stąd zabieram.
Weronika spuściła wzrok.
Tym razem nie odpowiedziała.
Kilka dni później Krzysztof przyjechał sam pomóc przy ostatnich rzeczach.
— Ona jest na ciebie zła — powiedział.
— Wiem.
— Ale chyba bardziej dlatego, że poczuła, że straciła miejsce, które już uważała za swoje.
Magdalena skinęła głową.
— Właśnie.
— Trochę się do tego przyczyniłem.
— Trochę.
— Przepraszam.
Magdalena uśmiechnęła się lekko.
— Przyjmuję.
Tydzień po przeprowadzce Weronika zadzwoniła.
— Mogę cię odwiedzić?
Magdalena uśmiechnęła się.
— Możesz.
— I niczego nie będę przestawiać.
— To brzmi obiecująco.
Kiedy przyjechała, rozejrzała się po nowym salonie.
Był mniejszy.
Przy oknie stała ta sama sofa.
Weronika patrzyła na nią chwilę, po czym zaczęła się śmiać.
— No dobra. Sofa została.
— Została.
— I dobrze.
Po chwili dodała:
— Przepraszam. Chyba naprawdę urządzałam sobie twoje mieszkanie w głowie.
Magdalena skinęła głową.
— Wiem.
— Teraz zapytam.
— O co?
— Czy kiedyś, jak przyjedziemy z dzieckiem, będzie gdzie postawić łóżeczko?
Magdalena uśmiechnęła się.
— Jak przyjedziecie, coś wymyślimy.
I właśnie ta jedna różnica zmieniła wszystko.
Nie „tu będzie”.
Nie „wyrzucimy”.
Tylko:
„Czy możemy?”
